ကနေဒါနိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးပြီးသား နိုင်ငံတစ်ခုမှာ မသန်စွမ်းသူတွေအတွက် ဘဝကို အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်လို့ရမယ်လို့ ထင်ရပေမယ့်၊ လက်တွေ့မှာ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာ လေ့လာမှုတစ်ခုက ဖော်ပြလာပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကနေဒါရဲ့ မြို့ကြီးတွေမှာ မသန်စွမ်းသူတွေဟာ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေ၊ အတားအဆီးတွေ အများကြီး ရင်ဆိုင်နေရတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒီဆောင်းပါးမှာ ဒီပြဿနာကို ကျွန်တော် စူးစမ်းပြီး၊ ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ၊ ဘယ်လို ဖြေရှင်းလို့ရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးကြည့်ပါမယ်။
မြို့ကြီးတွေက ဘယ်လို အတားအဆီးတွေ ဖန်တီးနေလဲ?
လေ့လာမှုတစ်ခုအရ၊ ကနေဒါရဲ့ မြို့ကြီးတွေဖြစ်တဲ့ တိုရွန်တို၊ ဗန်ကူးဗား၊ မောင်းထရီရယ်လို နေရာတွေမှာ မသန်စွမ်းသူတွေအတွက် သွားလာရတာ၊ အဆောက်အဦတွေထဲ ဝင်ရတာ၊ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းရှာရတာတွေဟာ သိပ်မလွယ်ကူဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ဥပမာ၊ အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်တွေမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သုံးတဲ့သူတွေ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတယ်ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒီစနစ်တွေ အမြဲတမ်း အလုပ်မလုပ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် လုံလောက်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှု မရှိတာမျိုးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ဒါ့အပြင်၊ အဆောက်အဦတွေ၊ ဆိုင်တွေ၊ ရုံးတွေမှာ ဝင်ပေါက်တွေ၊ ဓာတ်လှေကားတွေ မသန်စွမ်းသူတွေအတွက် အဆင်ပြေအောင် မလုပ်ထားတာမျိုးကလည်း အတော်များပါတယ်။
ကျွန်တော်တွေးမိတာက၊ ဒီလို မြို့ကြီးတွေမှာ လူဦးရေ ထူထပ်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးနေပေမယ့်၊ မသန်စွမ်းသူတွေကို ထည့်မတွက်တဲ့ ဒီဇိုင်းတွေ၊ အစီအစဉ်တွေက သူတို့ကို ဘေးဖယ်ထားသလို ဖြစ်စေတယ်။ ဥပမာ၊ လမ်းဘေးမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်နဲ့ သွားလို့ရအောင် လမ်းချော်လေးတွေ လုပ်ထားပေမယ့်၊ ဆောင်းရာသီမှာ နှင်းတွေ ဖုံးသွားရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုတာမျိုး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါဟာ အစီအစဉ်ချမှု အားနည်းတာကို ပြတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။
ဘယ်သူတွေ ဒီလို အခက်အခဲတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲ?
ဒီလေ့လာမှုက မသန်စွမ်းသူတွေထဲမှာ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် မသန်စွမ်းသူတွေ၊ မျက်မမြင်တဲ့သူတွေ၊ နားမကြားတဲ့သူတွေ အပါအဝင်၊ စိတ်ကျန်းမာရေး ပြဿနာရှိတဲ့သူတွေပါ ဒီလို အတားအဆီးတွေကို ခံစားနေရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပြဿနာဟာ သူတို့တင်မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့နဲ့ အတူနေတဲ့ မိသားစုတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေကိုပါ ထိခိုက်စေပါတယ်။ ဥပမာ၊ မသန်စွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရှိတဲ့ မိဘတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကလေးကို ဘယ်လိုနေရာမှာ ထားရမလဲ၊ ဘယ်လို ကူညီရမလဲဆိုတာ စိတ်ပူနေရပါတယ်။
ကျွန်တော်ထပ်တွေးမိတာက၊ ဒီလို အခြေအနေဟာ မြန်မာနိုင်ငံလို ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံတွေမှာလည်း ရှိတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကနေဒါလို နိုင်ငံမှာ ဒီလောက် ဖြစ်နေတာက ပိုပြီး အံ့ဩစရာပါ။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ နည်းပညာရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် လူတိုင်းအတွက် အဆင်ပြေအောင် မလုပ်နိုင်သေးတာက စဉ်းစားစရာပါ။
ဘယ်လို ဖြေရှင်းလို့ရမလဲ?
ဒီလေ့လာမှုက ဖြေရှင်းနည်းတချို့ကိုလည်း အကြံပြုထားပါတယ်။ ဥပမာ၊ မြို့ပြစီမံကိန်းတွေမှာ မသန်စွမ်းသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့၊ အများပြည်သူ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ပိုပြီး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဖို့၊ နဲ့ အဆောက်အဦတွေကို မသန်စွမ်းသူတွေ အသုံးပြုလို့ရအောင် စံနှုန်းသတ်မှတ်ဖို့ လိုတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်ထပ်ထည့်ချင်တာက—
- ပညာပေးတာကို တိုးလုပ်ပါ - လူတွေကို မသန်စွမ်းသူတွေရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပိုသိအောင်၊ နားလည်အောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါမှ လူထုက ဒီပြဿနာကို ပိုဂရုစိုက်လာမယ်။
- မသန်စွမ်းသူတွေရဲ့ အသံကို နားထောင်ပါ - မြို့ပြဒီဇိုင်းတွေ၊ ဝန်ဆောင်မှုတွေ ချမှတ်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ၊ လိုအပ်ချက်တွေကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းပြီး ထည့်သွင်းသင့်တယ်။
- အစိုးရရဲ့ တာဝန်ယူမှု - ဒီလို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ဖို့ အစိုးရက ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ ထုတ်ပြီး တကယ် အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ လိုပါတယ်။
ကျွန်တော်ထပ်တွေးမိတာက၊ ဒီလို ပြောင်းလဲမှုတွေဟာ ပိုက်ဆံအကုန်ခံရမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဘာလို့ဆိုရင် မသန်စွမ်းသူတွေကို လူမှုဘဝထဲ ပိုပါဝင်လာအောင် လုပ်ပေးရင်၊ သူတို့လည်း အလုပ်လုပ်နိုင်၊ စီးပွားရေးမှာ ပါဝင်နိုင်ပြီး၊ နိုင်ငံတစ်ခုလုံး အကျိုးရှိမှာပါ။
နိဂုံးချုပ်
ကနေဒါရဲ့ မြို့ကြီးတွေဟာ မသန်စွမ်းသူတွေကို အဆင်ပြေအောင် မထားနိုင်သေးဘူးဆိုတာ ဒီလေ့လာမှုက သက်သေပြလိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ သူတို့အတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ၊ လူတိုင်းနေလို့ရတဲ့ မြို့ကို ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချက်တစ်ခုပါ။ ကျွန်တော်ယုံကြည်တာက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုရင် နည်းပညာ၊ ပိုက်ဆံထက်၊ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်တဲ့ စိတ်ထားတစ်ခုက အရေးကြီးတယ်။ ဒါမှ မသန်စွမ်းသူတွေဟာ မြို့ကြီးတွေထဲမှာ အဆင်မပြေတဲ့သူတွေ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ အမှန်တကယ် ပါဝင်နိုင်တဲ့ လူတွေ ဖြစ်လာမှာပါ။
0 Comments